تو چه حُسنی که من ات عاشق مادر زادم!

هيچ كس نمی توانست به عمق چشم هایش پی ببرد و من اين را از همان اول دريافتم.

قدم های بلند برميداشت، اما جوري تربيت شده بود كه رفتارش با ديگران تفاوت داشت. دنيا را جدی تر از آن می دانست كه ديگران خيال می كنند.

و من نمي دانم آيا مادرش هم او را به اندازه من دوست داشت؟ آيا كسی می توانست بفهمد كه دوست داشتن او چه لذتی دارد و آدم را به چه ابديتی نزديك می كند؟

آدم پر مي شود. جوري كه نخواهد به چيزی ديگر فكر كند. نخواهد دلش برای آدم ديگری بلرزد و هيچ گاه دچار ترديد نشود.

عباس معروفی

"راهم بده به آسمون"...